Լիլիթ Բաղդասարյան

* ինչ-որ մեկը ծիծաղում է միշտ հիմա ես ապրում եմ անծանոթին չտրվելու վերարկուն վրայից գցելու հին գործերից տպագրությամբ ազատվելու միևնույն թեթևությամբ * կապ չունի…

ձայնային ազդանշանները՝ որպես նյարդային գրգիռներ, տարածում են առօրյան մեքենայից մեքենա… խցանումները՝ որպես պողոտաների նյարդաթելեր, և դու՝ որպես պողոտայի նեյրոն շարունակում եք ընթացքը լուսացույցից լուսացույց…

ամեն մեկն իր մենության մեջ՝ տխուր ու հանճարեղ հանճարեղ, բայց տխուր ուզում ես հասնել վարագույրին ձեռքերով մի կողմ տալ, մտնել մենության մեջ, սուզվել, հասնել,…

Թախիծը մայրամուտի վերջին ճեղքից ներս սողաց ու փակվելով անլույս սենյակում հիշողության պես սկսեց ծակծկել մաշկս… կարոտի մի հուշ, սուզվելով նոտաների արտասուքի մեջ, մեղմ խոնարհվեց…