Սարգիս Հովսեփյան

Հայելու դիմաց միայն վարտիքով կանգնած` նայում էր իր սլացիկ, մարզված մարմնին, ու մի անզուսպ ցանկություն ստիպում էր ինքնագոհ ժպտալ սեփական արտացոլանքին: Մկանուտ թևեր, մազոտ…

-Սարի գլխին մի բան կա, չեմ ասի` ինչ կա… Սարի գլխին մի բան կա, չեմ ասի` ինչ կա… Ձեռքս տանում եմ գլխիս, թափ եմ…

Պապիս, հորս ու իմ հիշատակին… Ինձնից գոհ բացեցի լուսամուտն իբր եղանակը որոշելու ու անմիջապես հետ քաշվեցի չոր, սառն ապտակից շփոթահար: Առաջին փորձից տնից դուրս…