
Նարինե Կռոյան | Ծովս, Ծովինարս ….
Ծովս, Ծովինարս …. Երևի ոչ ոք չի սիրում ծովն այնպես, ինչպես ես եմ սիրում: Ես զգում եմ Ծովը: Ծովը կին է: Ես նրան Ծովինար…
ԸնթերցելԾովս, Ծովինարս …. Երևի ոչ ոք չի սիրում ծովն այնպես, ինչպես ես եմ սիրում: Ես զգում եմ Ծովը: Ծովը կին է: Ես նրան Ծովինար…
Ընթերցել«Ես այն տպավորությունը ստացա, որ ամեն բան խառնվում է անգույն ջրում, որի մեջ պտտվում է գլուխս». գրում է Կամյուն իր «Օտարը» վեպում, բայց ես…
ԸնթերցելԱնցումների սերունդ Դիմացի մայթը դեպի նոր ճանապարհ տանող ուղիներից մեկն է, ու մենք անցումի առաջ կանգնած հետևում ենք կարմիր մարդուկին. քսան, տասնինը, տասնութ, տասնյոթ,…
ԸնթերցելԱրվեստն ինքնին՝ ըստ էության, փոխաբերություն է, այ թե ինչի փոխաբերություն, մտքի հունարն էլ է երբեմն համրացել իր անիմացության կամ բազմիմացության առաջ։ Որքան մեծ միտքը,…
Ընթերցել«Ինչ որ մնաց Երևանի գիշերներից … » երգում էի ես, մեկ էլ հանկարծ` դը-դըխկ ու մի կտոր Երևան էլ գմփաց: Չէ’, կներե’ք, գմփցրին: Մի…
ԸնթերցելԽոնջացա վերջերս բառերից. իրենք՝ շատ, միջիններն՝ արճիճ, դուրս եկան՝ փորձանք, դուրս չեկան՝ փորձանք։ Խոնջացա, անպետք դարձա, ինձ հետ նաև նրանք, և հիմա բոլորս՝ մարդ…
ԸնթերցելՀանճարեղ, բայց բախտավոր Ժան Ֆերի Ռեբելը, ով մանր տարիքից էքսցենտրիկ Լյուլլի լյուդովիկյան ցոփ հովանու տակ ջութակ նվագել սովորեց, կյանքի մայրամուտին՝ այն ժամանակ անհաս յոթանասունն…
ԸնթերցելԵրկու զինվոր, քթների տակ ծիծաղելով, մոտեցան նրան ու ծեփեցին բերանը թանձր կավով: Գերվածը դիմադրեց: Ի՞նչ է նրա ուժը` գեղջկական ջլապինդ պողպատե մկանների համեմատ: Զինվորների…
ԸնթերցելԲառը «Դու հայրենասեր ես, չէ՞»,- ասում են նրանք ինձ այնպիսի դեմքի արտահայտությամբ, իբր տառապում եմ շատ վատ վարակիչ հիվանդությամբ, իսկ նրանք…
ԸնթերցելԾնած քաղաքիս բանալիները, այժմ անհետ կորսուած են, հաւանաբար ծովուն անդունդը ձգուած, բոլոր պատճէններն ալ վտանգուած։ Հիմա սահմանները փակ են, կամ աւելի ճիշդը սահմաններ չկան,…
Ընթերցել