Հայկ Հովյան

Էրիվանի սահմանն էրիվանցիների լեզվի ծայրին էր… Աշնան առաջին հովը վրա հասավ ծուլորեն, մի կերպ քարշ գալով իրեն նետեց ցամաք տափարակին ու տապալվեց անուժ` անկարող…

Ամառվա հանկարծահաս անձրևները չունեցած ծովի բույրն ունեին: Քառասուննոց տապին էրիվանի կարկատած ասֆալտը ոչ մի կերպ չէր հասցնում սառչել և գոլ էր արձակում անգամ լուսադեմին:…

Սոսու նոր-նոր դեղնող տերևները սիրում էին ընկնել ցած, աղմուկով քարշ գալ բետոնե սալիկներին, խմբերով հավաքվել ճամփեզրի անկյուններում ու բարեհաճ քամու հայտնվելուն պես` գրոհել հանդիպակաց…

Օգոստոսը կեսն արդեն հատել էր: Էրիվանի բնական ամֆիթատրոնը վեր էր ածվել շիկացած թավայի ու փողոց նետված մարդկանց հալեցնում էր ասես կարագի կտորների: Հալեցնում էր…

Երեքշաբթի օրը կրկին սկսեցին տարածվել շշուկներ, թե ծերունի Մազմանը պատրաստվում է ինքնասպան լինել: Երեքշաբթին ընդհանրապես շաբաթվա ամենաանշուք օրն է: Այն ոչ ամենաատելին է ինչպես…