Սրտի մոռացված բարբառը
Որքան զարմանալի է՝ ինչ կարող է լեզուն համարյա նշանակել,
և վախեցնող, որ ոչ միանգամայն։ Սեր, ասում ենք,
Աստված, ասում ենք, Հռոմ և Միչիկո, գրում ենք, ու բառերը
ամեն ինչ սխալ են հասկանում։ Մենք ասում են հաց, բայց դրա նշանակությունը
տարբերվում է ըստ ազգության։ Ֆրանսիացիները բառ չունեն տան համար,
իսկ մենք՝ խիստ հաճույնքի։ Հյուսիսային Հնդկաստանում
ապրող մի ժողովուրդ վերացման եզրին է, որովհետև նրանց հինավուրց լեզուն
որևէ բառ չունի փաղաքշանքի համար։ Ես երազում եմ կորուսյալ
բառարանների մասին, որոնք միգուցե արտահայեն այն,
ինչ այլևս չենք կարողանում։ Գուցե էտրուսկյան տեքստերը վերջապես
կբացատրեն՝ ինչու են զույգերը ժպտում
տապանաքարերի վրա։ Գուցե և՝ ոչ։ Երբ շումերերեն հարյուրավոր
առեղծվածային տեքստեր թարգմանվեցին,
ասես աշխատանքային գրություններ լինեին: Բայց ի՞նչ եթե
բանաստեղծություններ էին կամ սաղմոսներ։ Իմ ուրախությունը նույնն է
ինչ որ առավոտյան լույսի տակ լուռ կանգնած եթովպիական այծերինը։
Օ՜, Տեր աստված, դու աղի ալաքարերն ու պղնձե ձուլածոներն ես,
հասած գարու պես լի՝ քամու շարժումից ճկվող։
Նրա կրծքերը վեց սպիտակ եզներ են՝ բեռնված
եգիպտական մանրաթել բամբակե կտորներով։ Իմ սերը մեղրի
հարյուրավոր սափորներ է։ Մերկասերմերի նավաբեռները այն է,
ինչ իմ մարմին է ուզում ասել քո մարմնին։ Ընձուղտերն այս
տենչն են խավարի մեջ։ Գուցե Մինոյան պարուրաձև գրությունը
լեզու չէ, այլ քարտեզ։ Ինչ որ ամենաշատն ենք զգում անուն
չունի, այլ սաթ, աղեղնավորներ, դարչին, ձիեր ու թռչուններ։
Չմտերմանալով
Քայլում եմ Սեուլի մութ փողոցներով
համարյա լիալուսնի տակ:
Կորած՝ վերջին երկու ժամը:
Գրեթե կերել-վերջացրել եմ մի կտոր հացը
ու անհանգիստ եմ պարետային ժամի համար:
Երեք օր է՝ չեմ խոսել
ու մտածում եմ. «Ինչո՞ւ պարզապես չհարմարվել սիրուն:
Ինչո՞ւ պարզապես չհարմարվել սիրուն սրա փոխարեն»:
Անձրև
Հանկարծ այս պարտությունը:
Այս անձրևը:
Կապույտները՝ մոխրագույն դարձած
ու դեղինը՝
անտանելի սաթ:
Այս ցուրտ փողոցներում
քո տաք մարմինը:
Ինչ-որ մի սենյակում
քո տաք մարմինը:
Այս բոլոր մարդկանց մեջ
քո բացակայությունը:
Մարդկանց, որոնք երբեք
դու չես:
Ես մեղմ էի ծառերի հետ
չափազանց երկար ժամանակ:
Չափազանց ծանոթ՝ լեռներին:
Ուրախությունը սովորություն էր:
Հիմա
հանկարծ
այս անձրևը:
Պատկերտկերացնում եմ աստվածներին
Պատկերացնում եմ աստվածներին ասելիս. «Մենք կհատուցենք քեզ ամենի համար
ու երեք ցանկություն կիրականացնենք»: Ասում են: Թողեք՝ նորից տեսնեմ
Սկյուռիկներին, ասում եմ նրանց:
Թողեք՝ ուտեմ լցոնված ու հսկա շամփուրի վրա
խորոված, ծխացող ահռելի խոզի մսից
իմ թաղամասի ձմռան օրերին,
երբ սովորաբար չափազանց աղքատ էի
նույնիսկ հարյուր գրամ գնելու համար,
որ ուտում ու քայլում էի սալաքարերով,
անցնում Լուսնի փողոցով,
Թռչնաբներ սարքողների փողոցով,
Լռության փողոցով ու փողոցով Փոքրիկ Միզողի:
Կարող ենք քեզ իմաստություն տալ՝ ասում են խորը ձաներով:
Գոնե թողեք գնամ Հյուգետի մոտ՝
ալժիրցի մեծ աչքերով ուսանողուհու,
որ վախվխորած կանչեց իր սենձակ,
երբ շատ երիտասարդ էի ու շփոթված
Փարիզում առաջին տարվա ընթացքում:
Թողեք՝ գոնե ձախողեմ կյանքս:
Մտածիր, ասում են համբերատարությամբ,
կարող ենք քեզ նորից հայտնի դարձնել:
Թողեք՝ սիրահարվեմ մի վերջին անգամ,
աղաչում եմ նրանց:
Սովորեցրեք ինձ մահկանացու լինել, վախեցրեք,
որ միայն ներկան կա: Օգնեք՝ գտնեմ
այս օրերի կարևորությունը: Որ գիշերները
բավարար լի կլինեն ու իմ սիրտը՝ վայրենացած նորից:
Թարգմանությունը անգլերենից՝ Անահիտ Ղազախեցյանի
