Պատմվածք

Քարերի կույտի տակ փռված ձեռք հիշեցնող փշոտ թուփ է։ Կողքին՝ դեղնած խոտածածկույթ։ Հետո պատն է ու պատուհանից գլուխը հանած Ֆրիդան։ Ներկած հոնքերի տակից անփայլ…

(Պատմվածք «Դեպի արևն էին գնում» պատմվածքավեպից) Երկու դարակների չխկոցից ու դրանց հաջորդած «վա՛յ, բոզ ինիմ»-ից հասկացա, որ խմիչքը պրծել ա: – Յաշա՛, հեչ բան…

Ինչո՞ւ ենք մխիթարում որդուն, որ անհայր մնաց, կնոջը, որ այրիացավ կամ թոռանը, որ էլ պապ չունի: Մինչդեռ մեռնողը միաժամանակ առանց կին, որդի ու անթոռ…

Մաս 1-ին Հուսալքություն Մոնին վատ էր: Թափթփված տեսքով, արագ, մոլորված քայլում էր: Յոթ օր չէր լողացել, մազերը յուղոտ էին, վերարկուն՝ ճմռթված, դեմքն՝ անշպար, ունքերն՝…

Բանանի, կիտրոնի կեղևներ, օղու շշեր, ըմպանակներ, ճմռթած անձեռոցիկներ, թափրտած շորեր, պատի կողմը շրջված, քնած կին, որի անունն է Ստեֆանիա կամ Ստեֆի կամ Ստեֆ կամ…

Տեքստը գրվել է Ծաղկաձորում կայացած երիտասարդական հավաքի ժամանակ՝ որպես միասնական, համահավաք բնագիր ստեղծելու փարձառություն: Տեքստի համահեղինակներ՝ Հասմիկ Սիմոնյան, Արթուր Մեսրոպյան, Անահիտ Ղազախեցյան, Գևորգ Կաաս,…

Պատկերացրու նայում ես աղջկա դեմքին ու հենց էն գլխից գիտես, որ նա երջանիկ չի լինելու: Անիծո՞ւմ ես, կռո՞ւմ ես բախտին, վա՞տն ես ուզում, տեսնո՞ւմ…

Մեռնում է մայրս. արդեն երեք տարի, ամեն երեկո, իրիկնահացին։ Զեյթունի մեր տունը նեղություն է անում։ Հինգհարկանի շենքի չորրորդ հարկում աստիճանների գլխին մեջքի վրա ճռռալով…

Հազար ինը հարյուր ութսունչորս թվականի ամառ. Միջերկրականի ափը հեղեղված է մարդկացով: Ասեղ գցելու տեղ չկա: Հանուն երեխաների ձեռնարկեցի այս ճամփորդությունն ու փոշմանեցի: Փիրուզե ծովն…