Սավելին վազում էր խավար նրբանցքով: Շենքերի վիթխարի կույտերը կենդանի-մեռյալ ու սպառնալի էին թվում: Ասես երբեք գոյություն չէին էլ ունեցել: «Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ եմ այսպես սիրում ոտքս,- անձայն ոռնում էր նա:
Մա՛մ, Լվա՛ գլուխս ու էն ամենը, ինչ կա այդտեղ... Սանրիր վարսերս ու հյուսերիս մեջ երազներս դիր Ու ձիգ կապիր հավատով, ինչպես դպրոցական տարիներին էիր անում Ու համոզիր, Որ ես ամենալավն եմ, Որ մի օր ամեն ին…
Ավտոմեքենաների հերթը ձգվում էր լեռնաշխարհով մեկ. կարծես բարակ թել անցնելուց լիներ անցյալի ու ներկայի միջով։ Էդ թելը ամեն տեղից կարող էր կտրվել, սակայն ամենավտանգավոր տեղը վերջից կտրվելն էր` ավելի շուտ…
1 երբ վանքերը փակում են աչքերը ու թվում է գմբեթները երեկոյան ստվերների հետ խոնարհվում են— ուրեմ վերջին հուսահատ աղոթքի շշուկներ են հնչել այնտեղ և անվերադարձ հեռացողներ կան ու ծերացած տաճարի վրա հաղթու…
Կավաֆիսը իր առաջին բանաստեղծութիւններէն մէկուն մէջ Ֆիլոստրատոյէն նախադասութիւն մը կ՛արտագրէ, իբր նշանաբան՝ «Չաստուածները ապագան կը զգան, մարդ արարածները՝ ինչ որ կը պատահի, իմաստունները ինչ որ մօտահաս…
Աշուն: Օրացույցին` 19, 21, 25… Սեպտեմբերյան օրեր են` դառն ու աղի: Մի' ընկիր, ոգիս, իմ թռչուն` տրված ի վերուստ. մենք շրջելու ենք դեռ ջրերի վրա խաղաղ, ինչպես Աստծու ոգին է շրջել, և զատելու ենք ջուր ու ց…
Բանաստեղծությունների այս շարքը ծաղկաքաղ է Աբգար Վանիա Աբգարեան «Կրկնակի փխրուն տարի» գրքից: Համաճարակի ու պատերազմի մասին գրելը ոչ միայն աղետը բառերով վերստեղծել է, գրական տարածություն բերել, իրականու…
Այս հողը, որ հոսում է մեր ձեռքերի ափերից շարունակ, Այս հողը, որ հոսում է մեր ոտքերի տակից Անդադար, Երկինք է բարձրանում Սրբանում է, Լողում է Զուգահեռ աշխարհ է դառնում, Զուգահեռ աշխարհ է դառնում Մեր հիշ…
Սիրտս քարացել էր Սվիֆթի գերեզմանի մոտ. Սուրբ Պատրիկի տաճարն այնքան մաքուր էր, այնքան ամայի եւ այնքան լեցուն հայրենասեր մարմարե արձաններով, այնքան խորունկ էր թվում սառը ժայռերի տակ կանգնած հուսահատ Դիա…
